Zaha Hadid

Zaha Hadid

Een ontwerper bij uitstek in de wereld van interieurontwerp

Zaha Hadid (1950-2016) wordt beschouwd als de belangrijkste architect van deze tijd. Als internationaal gerenommeerd architect was ze de eerste vrouw die de Pritzkerprijs won in 2004. Ze begon haar carrière als kunstenaar en werkte vaak in de meubelwereld. Haar werk sloot aan bij de vroege Russische avant-garde, met name die van Kasimir Malevitsj.

Enkele data en successen

Geboren in Bagdad in 1950, studeerde ze aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet voordat ze in 1972 naar Engeland emigreerde om de Architectural Association te bezoeken. Daar ontmoette ze Elia Zenghelis , Rem Koolhaas, die een van de oprichters was van OMA - Office for Metropolitan Architecture , Bernard Tschumi en Leon Krier , vaak genoemd als haar mentor naast El Lissistsky en, bovenal, Kazimir Malevich . Na haar afstuderen in 1976, met een scriptie over het thema van bewoonde bruggen en een project getiteld " Malevič Tektonik ", bleef ze lesgeven aan de Orde van Architecten tot 1987. Londen zag ook haar debuut, waar ze haar eerste succes behaalde met een tentoonstelling van schilderijen die constructivistisch beïnvloede omgevingen afbeeldden die sinds de jaren 1970 waren geproduceerd. Dit waren visionaire scènes die kunnen worden gelezen als bewijs van Hadids centrale rol. Ook in Londen richtte de Anglo-Iraakse ontwerpster in 1979 haar eerste studio op, Zaha Hadid Architects (ZHA). De beginjaren zagen talrijke belangrijke projecten, waarvan vele nooit verder kwamen dan de eerste tekeningen, wederom geïnspireerd door de taal van de jaren twintig, van het ontwerp voor " The Peak " in Hongkong , dat in 1983 een internationale wedstrijd won waaraan meer dan vijftig architecten deelnamen, tot de Kurfürstendamm in Berlijn in 1986 en het ongelukkige geval van het Cardiff Bay Opera House in 1994. Dit zijn allemaal werken waarin Zaha Hadids interesse lag in het terugbrengen van architectuur tot haar elementen, geïntegreerd in de topografie dankzij zeer complexe systemen en bestudeerd met geavanceerde bouwtechnieken om nieuwe stedelijke landschappen te creëren. Vanaf het begin van de jaren negentig begon Hadids expressieve vorm te verschuiven naar wat een van de dominante thema's is geworden in alles wat ze heeft ontworpen: niet alleen architectuur, maar ook beweging, die wordt gezien als de representatie van een stroom die door de ruimte beweegt en vormen creëert.

Zaha heeft een schat aan prestaties op het gebied van hedendaags design

Projecten zoals de brandweerkazerne in Weil am Rhein , Duitsland, ingehuldigd in 1993 en het eerste gebouw dat daadwerkelijk aan Hadid werd toevertrouwd, of het Hoenheim-Nord Terminus in Straatsburg (1999-2001), culmineren in meer controversiële werken, waarvan vele zich in Italië bevinden. Er is het MAXXI in Rome, evenals het Rosenthal Contemporary Arts Center in Cincinnati, haar eerste project in Amerika, in 2003, waarin de weg helemaal het gebouw inloopt en het ruimtelijke draaipunt wordt. De Salerno Maritime Terminal (2002-2012), waar volgens Hadid het platform geleidelijk oploopt, wat de reeks hellingen weerspiegelt die geleidelijk naar de binnenkant van het gebouw aflopen en passagiers toegang geven tot het instapplatform; het Aquatics Centre , in Londen voor de Olympische Spelen van 2012, waarvan de omhulling is geïnspireerd op bewegend water. Het Operahuis van Guangzhou in China (2010) en het Heyday Aliyev Centrum in Bakoe (2013). Het meest recente voorbeeld was het hogesnelheidstreinstation Napels-Afragola, geopend in 2017, waar wederom een architectonische vorm een stedelijk herkenningspunt wordt, met een structuur die uit de grond oprijst. Soortgelijke architecturale complexen hebben vaak aanleiding gegeven tot zorgvuldige reflectie op het thema bouwmaterialen, en ZHA heeft enkele experimenten uitgevoerd, met Italcementi voor het MAXXI in Rome en het Italiaanse paviljoen op de Wereldtentoonstelling in Shanghai, wat leidde tot het indienen van een patent op transparant beton. Maar ook door onderzoek naar Corian met DuPont , zowel voor het station Afragola als voor Z-Island , een monoblokkeuken die werd gepresenteerd op de Salone Internazionale del Mobile in Milaan in 2006. Voor hen was architectuur beperkt tot papier, een kwestie van kritische speculatie over het lot en de rol ervan in een vijandig klimaat. Hadids grootste prestatie was dat hij deze situatie heeft veranderd. De avant-garde is nog steeds huiverig voor de compromissen die het bouwen in de echte wereld vereist, maar haar onlangs geopende Contemporary Arts Center in Cincinnati is het overtuigende bewijs dat haar explosieve visie op ruimte – zonder dat dit ook maar enigszins ten koste gaat van haar ambities – daadwerkelijk functionele architectuur kan worden voor een specifieke plek en een specifieke rol.